Over mij
Wie ben ik
Ik ben Imke Mennen (1998). Ik ben opgegroeid in Bladel en woon nu samen met mijn vriend Jens en onze kat in Reusel.
Van jongs af aan wist ik al dat mijn hart ligt bij het werken met kinderen en jongeren. Kinderen zijn puur, zitten vol fantasie en kijken nieuwsgierig naar de wereld. Na mijn opleiding Pedagogiek vond ik mijn plek binnen een agrarische kinderopvang. Een omgeving en werkveld die perfect aansluiten bij mijn interesses: kinderen laten groeien in de natuur, buiten zijn en omringd zijn door dieren.
Kinderen helpen in hun ontwikkeling en bijdragen aan hun welzijn vind ik ontzettend belangrijk. Ik gun hen dat ze zichzelf in eigen tempo kunnen ontwikkelen, waarbij hun kwaliteiten gezien worden. Met een luisterend oor, mijn gevoeligheid en creativiteit creëer ik een warme, veilige plek waar kinderen en jongeren zich gezien voelen en helemaal zichzelf mogen zijn.
Juist in die veilige basis ligt voor mij de verbinding met mijn werk als rouw- en verliesbegeleider. Dit werk doe ik met grote betrokkenheid en veel liefde. Het is voor mij van waarde om er op kwetsbare momenten voor een kind te kunnen zijn en hen te ondersteunen in wat zij doormaken, zodat zij stap voor stap vertrouwen krijgen om zelf verder te groeien.
In mijn vrije tijd houd ik van tekenen, schilderen en haken. Daarnaast vind ik het leuk om te bakken, spreek ik graag af met vrienden en ben ik veel buiten.
Mijn verhaal
Rouw en verlies zijn al vroeg onderdeel geworden van mijn leven. Toen ik anderhalf jaar oud was, overleed mijn vader aan kanker. Op die leeftijd kun je nog geen woorden geven aan wat er gebeurt en kun je niet begrijpen wat het verlies betekent. Toch vormt zo’n ervaring je op een diepe manier. Het wordt onderdeel van je basis, van hoe je opgroeit en hoe je naar de wereld kijkt.
.jpeg)
Het verlies is eigenlijk nooit weg geweest. Omdat ik zo jong was toen mijn vader overleed heeft het zich in verschillende fases van mijn leven steeds opnieuw laten zien. Elke fase bracht weer een nieuw stukje van dat verlies met zich mee. Bij belangrijke momenten — mijlpalen, veranderingen of moeilijke periodes — kwam het gemis ook weer naar boven.
Dit laat zien dat rouw niet iets is wat je één keer doormaakt en daarna afsluit. Het beweegt met je leven mee. Naarmate je ouder wordt, krijgt het verlies een andere betekenis. Steeds weer ontstaat er een nieuw stukje om te voelen, te begrijpen of een plek te geven.
In 2020 kwam ik op een andere manier in aanraking met dit verlies. Na twintig jaar grafrechten betaald te hebben, besloten mijn moeder en ik het graf van mijn vader te laten ruimen en zijn resten te laten cremeren. Voor mij was dat een bijzonder en intens moment. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik écht bewust afscheid kon nemen van mijn papa. Kort daarna besloot ik een opleiding tot rouw- en verliesbegeleider te gaan volgen, om vanuit eigen ervaring anderen te ondersteunen.
Opleidingen
2015-2019
Fontys
HBO - Pedagogiek
Minor Spelenderwijs
2023-2024
Land van Rouw
Post HBO - Omgaan met rouw en verlies voor kinderen en jongeren